Bon jour !!! พูดถูกป่ะเนี่ยะ เพิ่งกลับมาจาก ปารีส หมาด รู้สึกประทับใจ ปารีส จัง คราวนี้ ออกไปเดินเล่นคนเดียวที่ หอไอเฟล ผู้คนน่ารัก เป็นมิตร และ พยายามพูดอังกิด กะ เรา ซึ่งแตกต่างจากคราวนี้ มากมาย เพราะคนไม่เป็นมิตร ไม่พูดอังกิดเลย ซึ่งเปอร์เซ็นต์ ที่พูดอังกิดกะเราเนี่ยะ น้อย ถึงน้อยมากมาก มาคราวนี้ ผู้คนใจดี และถ่ายรูปให้เราด้วย สงสัยจะแอบบสงสารเราที่เรามาเดินเล่นคนเดียว แล้วไม่มีใครถ่ายรูปให้อีก รุปก้อ ออกมาสวยบ้าง ไม่สวยบ้าง แต่ ประทับใจ เจ้าค่ะ แล้วพอตอนขากลับไปโรงแรมซึงอยุ่ใกล้ แอร์พอร์ต เราก้อ อยากเปลี่ยนเส้นทางอื่นดูบ้าง แต่ว่าทำให้เรา หลง และ งง มาก แต่สวรรค์ ก้อได้ประทาน หนุ่มน้อยน่ารัก สองคนมาให้ วดา แต่แล้ว หนุ่มน้อยสองคนนี้ก้อไม่ได้ช่วยไรเลย เพราะว่า หลงทางเหมือนกัน แป๋ว ..... แต่น้องสงอคนน่ารักมาก พยายามช่วยเราสุดฤทธิ์ และพาเรากลับมาโรงแรมได้โดยปลอดภัย โดยที่สองหนุ่ม ก้อเดินทางมากะเราด้วย เราก้อถามว่า จะเดินทางกลับวันนี้ด้วยเหรอ สองหนุ่มบอกว่า เปล่า จะไปซื้อ บุหรี่ ที่แอร์พอร์ต เราก้อ งง ว่าจะเสียตังค์ ค่ารถมาแอร์พอร์ต ทำไม สองหนุ่ม บอกว่า ซื้อบุหรี่ที่ ดิวตี้ฟรี ถูกกว่าครึ่ง เน่ะ เราก้อ อ๋อ โอเค ๆ ตอนแรกเราก้อนึกกลัวว่าจะเดินตามเรามาทำไม ซึ่งเราก้อบอกน้องสองหนุ่มไปว่า ขอบใจที่ช่วยหาทางกลับให้นะ และเราก้อแอบกลัว ๆ ด้วยว่าจะมาทำไรเรารึเปล่า แต่ว่า น้องสองหนุ่มนี้ จริง ๆ คือไม่ได้ตามเราหรอก คือแค่จะไปแอร์พอร์ตด้วย เลยไปด้วยกันเลยสะงั้น น้อง ๆ ก้อน่ารัก น่ากิน มาก หน้าตาดีทั้งคู่ แถมทำงาน ธนาคาร ด้วยกันทั้งคู่เลย แถมนิสัยดี และ ขี้อาย พูดไรทีก้อ หน้าแดง เขิลล์ สะงั้น เฮ้อ ... ไม่น่าเกิดมาช้าเลย ห่างกันรอบนึงพอดี ถือว่า ทริปนี้ ประทับใจผู้คน และ อากาศ และ เพื่อนร่วมทางกลับแอร์พอร์ต ด้วยกัน ตอนขากลับจาก ปารีส ก้อมีผู้โดยปัญญาอ่อน ที่อยากอับเกรดไปนั่งชั้นหนึ่ง แต่ ภาคพื้น ไม่ อับให้ เลยหาเรื่องให้เราปวดหัวเล่น หาว่าเราไม่ เช็ค call bell (จะเช็คได้ไง ก้อในเมื่อคุณ กด ตอนเครื่อง Taking off) ( และ กดอีกครั้งตอน seat belt sign off พอดีแป่ะ ซึ่งเป็นช่วงที่ พวกเราต้องเปลี่ยนชุดเป็น Apron นะ) ทีหลังก้อหัดกดเรียกให้ถูกจังหวะ หน่อยสิ จากนั้น เราก้อถามว่า จะทานข้าว หรือ น้ำไรไหม นู่นนี่ ผู้โดยบอกว่า ไม่เอาไรสักอย่าง แล้วพอเสริฟ คนอื่น ๆ มันบอกให้เราเรียก หัวหน้า มา พอเราเรียกหัวหน้ามาคุย มันก้อบอกว่า ไม่มีใครมาเช็คมันเลย upset มาก ๆ ซึ่งพอ หัวหน้าคุยไปคุยมา ก้อได้รู้ถึงสาเหตุหลัก ก้อคือว่า ทำไมเพื่อนชั้นได้ อับ ไปนั่งชั้นหนึ่ง แล้วทำไมชั้นไม่ได้ ... เธอไม่รู้เหรอว่า ชั้นนะรู้จัก กษัตริย์ของ อาบูดาบี นะ เออ ... ว่าไปนู่น ... แล้ว กษัตริย์ เค้ารุ้จัก แก รึเปล่า ว่ะ .... ซึ่งจริง ๆ แล้ว ปัญหาไม่ได้มาจากเราเลย เราแค่เป็น victim (เหยื่อ) ของอีผู้โดยบ้านี่เอง เซ็ง กะคนปัญญาเสื่อมพวกนี้ ถ้าอยากนั่งชั้นหนึ่งมากเนี่ยะ ช่วยซื้อตั๋วเองได้เปล่า พี่น้อง
|
Posted on Mon 25 Aug 2008 1:09 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
